Στον Αργύρη Ν. για την αγάπη του στον λαϊκό πολιτισμό...
Ξεκούραση, κολύμπι, παιχνίδι, περιήγηση, γνωριμία με τις φυσικές ομορφιές ενός τόπου και τον λαϊκό του πολιτισμό. Αυτές πάντα ήταν οι πτυχές των παιδικών μας διακοπών. Και πόσο μάλλον σ' ένα μέρος σαν την Λέσβο που είχε όλα τα παραπάνω και μάλιστα με ιδιαίτερη έμφαση στην τελευταία πτυχή.
Έχω γράψει κι άλλες φορές για τη μητρικές/πατρικές βιβλιοθήκες στο σπίτι που μεγάλωσα. Και πως σιγά σιγά τις "ανακάλυψα" με τα χρόνια (κάτι που γράφω σε αυτό τον σύνδεσμο Τριάντα χρόνια...). Λίγες μέρες πριν λοιπόν, σε μια από αυτές, που κατά καιρούς βρίσκω θησαυρούς αμύθητους, διαμαντάκια κρυμμένα κι ανεκμετάλλευτα τόσα χρόνια, μιας και η κυρία βιβλιοθήκη είναι πιο "φανταχτερή", τράβηξαν το μάτι μου καμία δεκαριά βιβλία που όλα στη ράχη τους φώναζαν Λέσβος, μύριζαν τέχνη, πνεύμα, γράμματα, θύμιζαν μνήμες, φώτιζαν ζωγραφιές, γυρνούσαν πίσω σε αιώνες μακρινούς, περιηγούνταν σε λιθόστρωτα, κάστρα και στις λεσβιακές παραδόσεις. Που ήταν όλα αυτά; Πώς και αυτά τόσα χρόνια δεν τα είχα ανακαλύψει; Η απάντηση είναι απλή. Αυτή που έχει ο κάθε συστηματικός αναγνώστης... Πόσα ακόμα να προλάβω! Τα πήρα ένα ένα στα χέρια μου, τα άπλωσα, τα ξεφύλλισα και σκέφτηκα: έμπλεξα! Αυτό το γλυκό μπλέξιμο όταν ο αναγνώστης πάλι κάτι βρίσκει. Και πόσο μάλλον όταν έχει και μνήμες από αυτό το μέρος όπως εγώ έστω κι αν είναι αχνές λόγω του μικρού της ηλικίας. Τα βιβλία λοιπόν αυτά, η ημερομηνία δηλαδή που αγοράστηκαν και γράφεται στην πρώτη σελίδα, αυτό μαρτυρούν. Τη χρονιά που επισκέφτηκαμε αυτό το νησί! Κι εκτός από τις παιδικές μας ασχολίες με τον αδερφό μου καταλάβαινα ότι κάτι διαφορετικό συνέβαινε σε αυτό το νησί. Ένα πανό που κρεμόταν και εναντιωνόταν στην πυρηνική ενέργεια, πολλά εργαστήρια κεραμεικής, μουσεία ήταν κάποια από αυτά...
Κι έτσι με κάποια από αυτά παραμάσχαλα για να τα βάλω στην τσάντα μου διέσχισα το υπόλοιπο σπίτι και πέρασα ανάμεσα σε χειροποίητα πήλινα κανάτια, βάζα, πιάτα, σε αντίγραφα πινάκων του Θεοφίλου που για πολλά χρόνια περνούσα σχεδόν αδιάφορος και μου ήρθε στα μάτια η εικόνα ενός ανθρώπου που πατώντας ένα πετάλι διαμόρφωνε τον πηλό, μπήκα σε μουσεία, πήγα στο απολιθωμένο δάσος, μπήκα σε βιβλιοπωλεία και αίθουσες πολιτιστικών συλλόγων. Και μας θυμήθηκα επίσης ένα πρωινό στο αυτοκίνητο με τον αδερφό μου να φωνάζουμε: φτάνει! Θέλουμε θάλασσα! Κι ευτυχώς που μας είπαν να κάνουμε λίγη υπομονή! Κι έτσι τώρα έχω στα χέρια, στα μάτια και στην καρδιά μου όλο αυτό τον λαϊκό πολιτιστικό θησαυρό!
Γιατί ο εθνικός λαϊκός πολιτισμός μας ,η λογοτεχνία, η λαογραφία, η τέχνη και η γλώσσα του είναι τόσο πολύτιμος όσο και ο εθνικός λαϊκός πολιτισμός όλων των εθνών και λαών του κόσμου, όσο αντίθετα, είναι απεχθέστατος ο κάθε είδους εθνικισμός και ο κοσμοπολιτισμός... Γιατί μόνο έτσι οι λαοί θα κρατούν τον χαρακτήρα τους και θα υπάρχουν πολλές γλώσσες κι όχι μόνο μία...
Αυτή η καινούργια η κορακίστικη...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου